De meest sportieve activiteit van de TTK Berlaar-jaarkalender was dit jaar ongetwijfeld de doortocht op het parcours van de Ronde van Vlaanderen. Wim Janssen maakte er een verslag over.
Op zaterdagmorgen 23 juni 2012, kwam ondergetekende met een bende TTK Berlaar-enthousiastelingen bij mekaar voor een fietstocht in de Vlaamse Ardennen. Net zoals twee jaar geleden, hebben Jan en Veerle zich ijverig ingezet (waarvoor hartelijk dank) om een mooie familiefietstocht in te plannen. De fietsbende bestond dit jaar uit <Jan en Veerle, Patrick en Marleen, Joeri, Gie en Marianne, Rene en Karin, Vincent, Diederik en Sanne, Werner, Dirk, Kristien, Wim, Gert en ondergetekende>, terwijl Margo en Ronald voor de nodige ondersteuning zorgden in de Maes bezemwagen.
Het recept is twee jaar geleden getest geweest, en goed bevonden: een fietstocht van ongeveer 65km in de Zwalmstreek die een 6-tal klassieke hellingen bevat, die naar believen is aan te vullen met enkele extra kuitenbijters en de nodige tussenstops, terwijl er kan afgesloten worden aan een uitgebreide tafel.
Karin en Kristien waren op het lumineuze idee gekomen om een elektrische fiets te huren. "Ofwel elektrisch, ofwel niet", dan is de keuze toch wel snel gemaakt.
Het weer was ons goedgezind, en er werd op tijd gestart rond 11u00 met een leuk tripje dat het landschap toonde van deze Zwalmstreek. Het werd dus snel duidelijk waarom Veerle en Jan hier 10 jaar lang gewoond hebben. Uitzonderlijke uitzichten, verre vergezichten, zacht glooiende weien, kleine riviertjes, het was er allemaal.
Een korte inleiding over tanden en tandwielen van ingewijden Gert en Wim deed me plots tot een bedenkelijk inzicht komen: fietsen is meer dan duwen op die pedalen - er komt nog een stukske techniek aan te pas. Met een 39-23 (ruw geschat) zou ik nooit op de Koppenberg geraken. Nu ja, Marleen waagt het zelfs om de uitdaging aan te gaan met slechts drie versnellingen. Dus laten we ons niet kennen, en we zetten door.
Eerste test: de Oude Kwaremont begon traagjes ("als 't zo verder gaat, zal 't wel lukken zekers"), maar na 600 meter steeg het percentage tot meer dan 11%. Jongens, iedereen valt hier bijna stil en dat blijft maar naar boven gaan. En dan die kinderkopjes nog. Het is geen schande om af te stappen, zit ik maar te denken. Naar 't stuur kijken dus, en maar trappen... met die 39-23... Na meer dan 2 km hoor ik geroep en getier van boven: Margo, die foto's aan't nemen is terwijl ik op mijn stuur zit te bijten. Nog effe alles geven, en ik ben aangekomen. Alles trilt nog een tijdje na, maar het is gelukt! Rene en Wim (den andere) zijn hier vlotjes naar boven gegaan. Die zullen wel geen 39-23 gehad hebben, denk ik dan maar ;-)
Verder gaat het via de Rampe, naar de Paterberg. Een kortere helling van 400m, maar heel wat steiler. We zijn gewaarschuwd, en we starten rustig. Ohlala, we beginnen te zwalpen. Jawel, die 20% is niet niks: elke 5 meter gaat ge 1 meter naar boven! De die-hards (Rene & Gie) zijn er al snel. Gert heeft fietspech (de ketting gaat eraf) en moet noodgedwongen stoppen, waardoor Wim (den andere) ook niet verder kan. Vincent -wonderkind van TTK Berlaar- toont hier ook enkele wonderen, en fietst zoals hij pingpongt -probleemloos dus- naar de top. Karin verbaast me door mij rustig en sereen in te halen, terwijl ik de hele tijd alles zit te geven. Wanneer ik me nog zit af te vragen hoeveel NewtonMeters zo'n elektrische fiets wel niet kan produceren, zit ik plots boven! 2 op 2, dolgelukkig, maar het dient gezegd dat het respect voor de Vlaamse Ardennen groeit.
Het is zover, het summum van deze familiefietstocht: de Koppenberg, 600m lang en een maximum helling van 22% (da's 10cm meer per 5 meter). We beginnen zoals we de vorige bergjes begonnen zijn: rustig, maar met een vast & strak tempo. Opletten, want er zitten enkele veraderlijke steile hellingen in! Enkelen stappen af. Op het moment dat ik zit te denken dat het geen schande is om hier af te stappen, val ik stil en is er geen beweging meer in te krijgen. Die 10cm is er teveel aan, en we geven ons gewonnen. Slechts 4 halen het podium op de Koppenberg: Rene (uiteraard), Gie (beresterk op de fiets), Karin (met de extra NewtonMeters) en Vincent.
De overige bergjes hebben elk een eigen identiteit. De Taaienberg, de Eikenberg, de Molenberg passeren de revue. Stuk voor stuk leuke hellingen, maar niet zo steil als de Koppenberg (gelukkig, 3 op 3 aldus een tevreden newbie fietser). Jan is een meester in het overtuigen van de fietsers om een tandje bij te steken (figuurlijk weliswaar in mijn geval), en een bergje extra te doen (Kapelleberg, Varentberg). Veerle zorgt er dan voor dat de overige familieleden niet verloren rijden. Iedereen geeft hier het beste van zichzelf: Dirk, Patrick, Diederik en pingpong-tacticus Werner geven alles wat ze hebben. En het mag gezegd dat de dames het wonderlijk deden, zowel met als zonder elektriciteit. Zelfs zonder een evenredige hoeveelheid testosteron lukte het hen om een behoorlijk aantal bergjes te overwinnen. Na de nodige pauzes bereiken we uiteindelijk zonder kleerscheuren maar wel met enkele schrammen (Joeri), een platte fietsband (Jan), zonder elektriciteit en met een platte autoband (Kristien), de sporthal om half zes 's avonds, en kunnen we gaan genieten van een verdiende douche.
Om 19:00 werden we verwacht in de Zwalmkoets voor een welverdiende 4-gangen menu met een lekkere varkensfilet en goeie wijn a volonte. Heerlijk tafelen en boeiende discussies over de Vlaamse Ardennen, over verjaardagen, gsm's en kansberekening zorgden ervoor dat iedereen voldaan naar huis terugkeerde. Nu weten we waar we naar kunnen uitkijken. Tot de volgende keer.
Verslag: Wim Janssen
Bekijk het volledige album in onze media-gallerij.
