Nu het pingpongseizoen even stilligt, waagden een dertigtal clubleden zich afgelopen zaterdag aan een tocht op het parcours van de Ronde van Vlaanderen. Het werd een fantastische dag.
De Berlaar-pingpongers toonden zich voor één dag flandrien. Het systeem was als volgt: iedereen bleef samen in groep. De bergjes reed iedereen tegen zijn eigen tempo naar boven. Boven werd er dan gewacht. Sommige beklimmingen konden via een alternatieve route ontweken worden. De groep reed het mooiste stuk van de Ronde van Vlaanderen langs een tiental hellingen. Het was soms maar enkelen gegeven om de top te bereiken op de fiets, maar ook de anderen genoten te voet van de beklimming. Zo zagen we onze sportieve voorzitter Karel samen met José telkens met een grote smile te voet de top bereiken. "Die coureurs zijn toch straffe mannen", was zijn commentaar terwijl hij van het prachtige uitzicht genoot.
Er werd ook al snel gelachen met de 'clown' van de bende, Pieter Van Schil. De speler van onze B-ploeg kwam op het absurde idee om de kuitenbijters te overwinnen met een plooifietsje. Had hij wel door dat het om het parcours van dé Ronde ging? Of dacht hij verkeerdelijk dat we een uurtje langs de Nete gingen rijden? Vanaf het eerste bergje, de Kwaremont, zette Pieter echter de toon door iedereen uit het wiel te rijden. Die gewoonte hield hij bij het gros van de andere beroemde stroken vol. Niet één keer moest hij voet aan grond zetten. Het zag er een beetje raar uit, maar het resultaat mocht er zijn. Indrukwekkend!
De groep bleef gelukkig gespaard van valpartijen of platte banden. Danny Van den Bosch kreeg halverwege wel af te rekenen met een haperend versnellingsapparaat dat tussen zijn spaken dreigde te komen. Voor zulke problemen zorgde bestuurslid Ronald Fredrickx voor een vangnet. Met zijn gigantische Maes-bezemwagen raapte hij diegenen op die net meer verder konden. De dag begon overigens met een schitterend lentezonnetje. 's Namiddags kreeg de groep wel een paar buien over zich heen. Maar een echte flandrien klaagt daar niet over...
Na de inspanningen op de Patersberg, Koppenberg, Taaienberg, enzovoort was er s' avonds tijd voor een verdiend etentje in de Zwalmkoets, waar er genoeg was om over na te praten. Samengevat: het was een prachtig initiatief van Jan en Veerle Degraef. Ze woonden tien jaar in de streek gidsten de groep langs de mooiste plekjes. Zowel bij de 'hevige fietsers' als de 'plezierrijders' is de tocht bijzonder goed meegevallen.